دوش روزیم پدید آمده از تربیتش

از ستاره شده آراسته سیاره دوست

لب نوشینش بهم کرده بر نظم بقاش

داد نوشروان با چشم ستمگاره دوست

بازم امروز شبی از غم بی غاره دوست

چه کند قصه سنایی که ز راه لب و زلف

یک جهان دیده پر آوازه آواره دوست