هست پرواره او را رهی از بام فلک

بازم امروز شبی از غم بی غاره دوست

چه کند قصه سنایی که ز راه لب و زلف

یک جهان دیده پر آوازه آواره دوست

همت شاه جهان ساکن پرواره دوست

شاه بهرامشه آن شه که همیشه کف او

سبب آفت دشمن بود و چاره دوست