گاه در خاک خرابات به جان باز نهاد

از پس پرده پندار و هوا بیرون جست

هیچ ابدال ندیدی که درو در نگریست

که در آن ساعت زنار چهل گردن بست

خاکیی را که ازین خاک شود خاک پرست

بر در کعبه طامات چه لبیک زنیم

که به بتخانه نیابیم همی جای نشست