همی گذارم با آب چشم و با رخ زرد

اگر زمانه ندارد ترا مساعد من

زمانه را و تو را کی توان مساعد کرد

جز آنکه قبله کنم صورت خیال ترا

همه دریغ و همه درد من ز تست و ز تو

به باد تو گرم و به باد سرد تو سرد

من آن کسم که مرا عالمی پر از خصمند