نه از غمست که چشمم همی ز راه مژه

که هیچ تشنه ز آب فرات نگریزد

هزار شربت زهر ار ز دست او بخورم

ز عشق نعره «هل من مزید» برخیزد

هزار دریا پالونه وار می بیزد

به هر که مردم چشمم نگه کند جز از او

جنایتی شمرد آب ازان سبب ریزد