مرا وصال نباید همان امید خوشست

هزار سال به امید تو توانم بود

هر آنگهی که بیایم هنوز باشد زود

نه هر که رفت رسید و نه هر که کشت درود

مرا هوای تو غالب شدست بر یک حال

نه از جفای تو کم شد نه از وفا افزود