آدم ز خاک بود من از نور پاک او

وز طاعتم هزار هزاران خزانه بود

در لوح خوانده ام که یکی لعنتی شود

بودم گمان به هر کس و بر خود گمان نبود

گفتم یگانه من بوم و او یگانه بود

گفتند مالکان که نکردی تو سجده ای

چون کردمی که با منش این در میانه بود