در غم هجران و تیمار جدایی جان من

گر دل من چون جحیم و دیده چون جیحون شود

بار اندوهان من گردون کجا داند کشید

خاصه چون فریادم از بیداد بر گردون شود

گاه چون ذوالکفل گردد گاه چون ذوالنون شود

در دل از مهرت نهالی کشته ام کز آب چشم

هر زمانی برگ و شاخ و بیخ او افزون شود