چون مطربان خوشدل گشتند جمله حاضر

وز زلف آن ستمگر ما را گزید باید

جامی بهای جانی بستان ز دست دلبر

آمد مراد حاصل اکنون مرید باید

پایی بکوفت باید بیتی شنید باید

ای ساقی سمنبر در ده تو باده تر

زیرا صبوح ما را «هل من مزید» باید