تا سوسن و شمشاد ز گلزار برآمد

رشک ست بتان را ز بناگوش و خط او

گویند که بر برگ گلش خار برآمد

آن مایه بدانید که ایزد نظری کرد

و آن شب که مرا بود به خلوت بر او بار

پیش از شب من صبح ز کهسار برآمد