زین محنت و اندوه بر آزارم آزار

هر چند که بیزار شدم من ز جفاهات

زین مایه بیزاری بیزارم بیزار

تا در کف اندوه بماندست دل من

از بهر رضای دل تو از دل و از جان

ای دوست به جان تو که آوارم آوار

ای روی تو چون روز و دو زلفین تو چون شب