چون نخوردم باده وصلت چو گل

همچو سوسن تازه ای آزاده وار

همچو سیسنبر بپژمردم ز غم

یک ره از ابر وفا بر من ببار

همچو نرگس پس مدارم در خمار

ای همیشه تازه و تر همچو سرو

اشکم از هجران مکن چون گل انار