در کنار افشان ز چشم و چشمه حیوان شمر

ور نمی دانی که خود جانان چه باشد در صفا

هر چه آن را از تو بیرون برد آن را آن شمر

چشمه حیوان چه جویی قطره ای آب از نیاز

یوسف گم کرده از نو دیده شوخی بدوز

پوست را بر قالب خود خانه احزان شمر