بوس تو جهانگیر شد و غمزه جهانسوز

هر چند همه دفتر عشاق بخواندیم

با این همه در عشق تو هستیم نو آموز

در مملکت عاشقی از پسته و بادام

تا دیده ما جز به تو آرام نگیرد

از بوسه ش مهری کن و ز غمزه ش بردوز

با هجر تو هر شب ز پی وصل تو گویم