حیلت چه سازم تا مگر با تو برآرم یک نفس

ای من غریب کوی تو از کوی تو بر من عسس

گر من به کویت بگذرم بر آب و آتش بسترم

ترسم ز خصمت چون پرم گیتی بود بر من قفس

در جستنش روز و شبان گشتم قرین اندهان