چون بدیدم آن دو تا رخسار و شش تو غبغبش

جان همی بارید هر ساعت ز سر تا پای او

گوییا بودست آب زندگانی مشربش

آفتابی بود گفتی متصل با شش هلال

هر زمان از چشم و لعلش، غمزه ای و خنده ای

جان فزودن کیش دیدم دل ربودن مذهبش

گر چه بودم با سنایی در جهان عافیت