ازین دو چشم گریانم از آن لبهای خندانش

به یک دم می کند زنده چو عیسی مرده را زان لب

دم عیسی ست پنداری میان لعل و مرجانش

حلاوت از شکر کم شد چو قیمت آورد نوشش

ندارد لب کس از یاقوت و مروارید تر دندان

گرم باور نمی داری بیا بنگر به دندانش

که تا هر گوهری بینی که عکسش در شب تاری