فرو ریزد چو مهر و ماه بر یاقوت گویانش

ندارد لب کس از یاقوت و مروارید تر دندان

گرم باور نمی داری بیا بنگر به دندانش

که تا هر گوهری بینی که عکسش در شب تاری

اگر پیراهن ماهم به مانند فلک آمد

از آن اندر گریبانش بود خورشید تابانش

و یا خورشید پنداری به پیراهن همی هر شب