ای توانگر همچو قارون از جمال

آب چشمم قطره خون بود دوش

در دل از عشق تو دوزخ می نمود

در کنار از دیده جیحون بود دوش

عاشق از عشق تو قارون بود دوش

ای به رخ ماه زمین بی روی تو

مونس من ماه گردون بود دوش