کز شمار عمر بیرون بود دوش

ای به رخ ماه زمین بی روی تو

مونس من ماه گردون بود دوش

بی تو دوش از عمر نشمردم همی

چون شب دوشین شبی هرگز مباد

کز همه شبها غم افزون بود دوش