بدان گویم زهی گویای خاموش

چو بینمت آن دو تا لعل پر از کبر

چو بینمت آن دو تا جزع پر از جوش

بدین گویم زهی خاموش گویا

بسا زهاد گیتی را که بردی

بدان لبهای چون می مایه هوش

بسا شیران عالم را که دادی