زنی گل را و مل را خاک در چشم

بدان لبهای چون می مایه هوش

بسا شیران عالم را که دادی

ز چشم آهوانه خواب خرگوش

چو اندر مجلس آیی زلف بر دوش

ز مستی باز کرده بند کرته

ز شوخی کج نهاده طرف شب پوش