از هجر تو قارونم و از وصل تو درویش

هر شب که کند عشق شکیبایی من کم

هم در گذرد خوبی و زیبایی تو بیش

ای روی تو قارون شده از حسن و ملاحت

خود چون بود آخر به غم هجر گرفتار

آن کس که به اول نبود عافیت اندیش