تا گل عارض تو دید فرو ریخت ز شرم

در هوای رخ تو دست من و دامن گل

گل برون کرد سر از شاخ به دل بردن خلق

تا بسی جلوه گری کرد هوا بر تن گل

با گل عارض تو راست نیاید فن گل