دیده حمال کنم بار جفای تو کشم

من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم

ملک الموت جفای تو ز من جان ببرد

چون به دل بار سرافیل وفای تو کشم

چکند عرش که او غاشیه من نکشد