شبان و روز با هم مست و خرم

چو دانستم که گردنده ست عالم

نیاید مرد را بنیاد محکم

پس آن بهتر که ما در وی مقیمیم

مرا زان چه که چونان گفت ابلیس

مرا زان چه که چونین کرد آدم

تو گویی می مخور من می خورم می