کی بود که کنی کم از دهانم

پیش تو به قلب و قالب ای جان

آنم که چو هر دو حرف آنم

ای شکل و دهان تو کم از نیست

گر با تو به دوزخ اندر آیم

حقا که بود به از جنانم

تا چند چهار میخ داری