انگار که مهر لالکاییم

زامد شد ما مکن گرانی

پندار که در هوا هباییم

بل تا کف پای تو ببوسیم

برف آب همی دهی تو ما را

ما از تو فقع همی گشاییم

با سینه چاک همچو گندم