دل را به یادگار به معشوق داده ایم

آهستگی مجوی تو از ماورای هوش

کاکنون به شغل بی دلی اندر فتاده ایم

ما بی دلیم و بی دل هر چه کند رواست

از ما بهر حدیث به آزار چون کشد

ما مردمان بی دل و بی مکر و ساده ایم

خصمان ما اگر در خوبی ببسته اند