تا غلام آن بهشتی روی حورا زاده ایم

بنده او از سر چشمیم همچون سوزنش

گر چه همچون سرو و سوسن نزد عقل آزاده ایم

سینه چشم سوزن و تن تار ابریشم شدست

کار او چون بیشتر با سوزن و ابریشمست

لاجرم ما از تن و دل هر دو را آماده ایم

از لب خویش و لب او در فراق و در وصال