لعل پاش و در فشانیم از دو دریا و دو کان

چون چراغ و باغ و با هم با باد و هم با باده ایم

برنتابد بار نازش دل همی از بهر آنک

دل همی گوید گر او سادست ما هم ساده ایم

تا اسیر آن دو لعل و آن دو تا بیجاده ایم

ما ز خصمانش کی اندیشیم کاندر راه او

خوان جان بنهاده و بانگ صلا در داده ایم