این همه تر دامنان را خشک بادا دست و پا

ما به مردی حلقه در گوش دو صد قیصر کشیم

گر نشیند گرد کوی دوست بر رخسار ما

خط عزل از جان و دل بر مشک و بر عنبر کشیم

خیز تا خط فنا گرد سنایی برکشیم

در کلاه او اگر پشمی ست آتش در زنیم

عقل و هوش خویشتن یک دم به مستی در کشیم