زان باده که خواجه از کف اقبال تو خوردست

نه در پی جانیم نه در بند جهانیم

شاید که شب و روز همه مدح تو گوییم

در نامه اقبال همه نام تو خوانیم

درده تو سنایی را چون کشته آنیم

فرخنده حکیمی که در اقلیم سنایی

بگذشت ز اندازه خوبی و ندانیم