یا چو مردان جان فدا کن گوی در میدان فگن

چنگ در فتراک عشق هیچ بت رویی مزن

تا به شکرانه نخست اندر نبازی جان و تن

یا دل اندر زلف چون چوگان دلبندان مبند

هر چه از معشوق آید همچو دینش کن درست

وآنچه از تو سر برآرد بت بود در هم شکن

گرم رو باش اندرین ره کاهلی از سر بنه