اندرین ره گر بمانی بی رفیق و راهبر

تا نمانی ناگهان انگشت حیرت در دهن

راه دشوارست همره خصم و منزل ناپدید

توشه رنجست و ملامت مرکب اندوه و محن

دست خدمت در رکاب سید ایام زن

خویشتن را در میان نه بی منی در راه عشق

زان که بس تنگست ره اندر نگنجد ما و من