آتش قلاشی اندر ننگ و نام و عار زن

ور تو از اخلاص خواهی تا چو زر خالص شوی

دیده اخلاص را چون طوق بر زنار زن

پی به قلاشی فرو نه فرد گرد از عین ذات

درد سوز سینه را وقت سحر بنشان ز درد

وز پی دردی قدم با مرد دردی خوار زن

عالم سفلی که او جز مرکز پرگار نیست