قیل و قال و دانش و تیمار پندار رهند

بارگاهش هم برون از هفت و هشت و چار زن

تا تو اندر بند طبع و دهر و چرخ و کوکبی

کی بود جایز که گویی دم قلندوار زن

خاک بر چشم همه تیماره پندار زن