مهتری بر طاق نه پس آتش اندر طاق زن

این سخن بگذشت از افلاک و از آفاق نیز

قصه افلاک را بر تارک آفاق زن

خواجگی در خانه نه پس آب را در خاک بند

جرعه ای درد صفا در ریز بر اصحاب درد

خرقه پوشان ریا را بر قفا مخراق زن

این دقیقه دید نتوان کار از آن عالی ترست