تا کی از جور تو ای گندم نمای جو فروش

گر ترا درد دل ست از دیدگان قیفال زن

ای مرقع پوش بی معنی که گویی عاشقم

لال شو زین لاف و قفلی بر زبان لال زن

رو یکی ره این جو پوسیده را غربال زن