گر نیستی آن رنج که او ریش درآورد

گر من به غمش نگرومی کافر می من

گر بنده خوی بد خود نیستی آن ماه

حقا که به فردوس همش چاکر می من

وی گه که درین وقت چگوید درمی من

بودیش سر عشق من و برگ مراعات

گر چون دگران فاسق در کون بر می من