از گردن خود بفگنمی گر سرمی من

گر تیر برویی زندم از سر شنگی

از شادی تیرش به هوا بر پر می من

گادیم بر آنگونه که از جهل و رعونت

هر روز دل آید که مگر نیک شود یار

گر خر نیمی عشوه او کی خر می من

گر بلفرج مول خبر یابدی از من