چون دور آسمان دگری به گزین مکن

ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن

ما را چو چشم خویش نژند و حزین مکن

ای ماه روی بر سر ما هر زمان ز جور

مهری که خود نهاده ای آن مهر بر مدار

مهری که خود نموده ای آن مهر کین مکن

گه چون خدای حاجت ما ز آستان مساز