بر گل ز مشک ناب رقم می کشی مکش

حقا که کار خویش بتر می کنی مکن

منمای روی خویش بهر ناسزا از آنک

خود را بگرد شهر سمر می کنی مکن

هر مشک را نقاب قمر می کنی مکن

ای سیمتن ز عشق لب چون عقیق خود

رخساره مرا تو چو زر می کنی مکن