تن زده آن ماه را فارغ و خاموش بین

گر چه دل ریش ما بر سر سودای اوست

بر دل او یاد ما جمله فراموش بین

صف زده در پیش او خلق خروشان شده

بهره ما دیده ای ناله و فریاد ازو

بهره هر ناکسی بوسه و آغوش بین

ساقی فردوس را از پی بازار او