بارم از دیده به رخ بر پروین

نه براندیشی از کرب زمان

نه ببخشایی بر خلق زمین

تا نبینم رخ چون ماه ترا

چون بخسبم ز فراق تو مرا

غم بود بستر و حیرت بالین