چون بگوید حلقه باشد چون خمش گردد نگین

حسن را بر چهره او بنده کرد و بر نوشت

آسمان از مشک بر گردش صلاح المسلمین

از دو یاقوتش دو چیز طرفه یابم در دو حال

دل چو ز آن لب دور ماند گر بسوزد گو بسوز

موم را ز آتش چه چاره چون جدا شد ز انگبین

هر زمان گویی سنایی کیست خیز اندر نگر