نعره های سر به مهر از درد بی فریاد تو

تنگ چشمان را ز تو گردی نخیزد تا بود

«لن تنالوا البر حتی تنفقوا» بر یاد تو

ای بسا در حقه جان غیورانت که هست

فتنه بودی یاسمینت از برگ گل نشکفته بود

فتنه تر گشتی چو بررست از سمن شمشاد تو

«فالق الاصباح» بر جانهای ما داد تو خواند