خود قاف ز هم همی فرو ریزد

با صفوت و نور خاکپای تو

با تو چه کند رقیب تاریکت

بس نیست رقیب تو ضیای تو

از سایه کاف کبریای تو

در کوی تو من کدام سگ باشم

تا لاف زنم ز روی و رای تو