کافرم چون چشم شوخت گر دهم

بی ضیا چشمست از داروی تو

تا دل ریش مرا دست غمت

بست همچون مهره بر بازوی تو

دین و دنیا را به تار موی تو

دل چو نار و رخ چو آبی کرده ام

از کلوخ امرود و شفتالوی تو