هر کسی محراب دارد هر سویی

دین و دنیا را به تار موی تو

دل چو نار و رخ چو آبی کرده ام

از کلوخ امرود و شفتالوی تو

هست محراب سنایی سوی تو

ای بسا شرما که برد از چشمها

دیده شوخ خوش جادوی تو